شما هرقدر هم که به خودتان زحمت دهید، هیچ گاه نخواهید دانست که یک پروتون به راستی چقدر ریز و کم حجم است. فقط بدانید کوچکتر از آن است که بتوان در تصور آورد.
پروتون ریزترین جز تشکیل دهنده اتم است، که البته خود اتم نیز چیزی بس ریز و خیالی است. پروتون ها به قدری ریزند که یک لکه بسیار کوچک مرکب، مانند نقطه بالای حرف «ز» می تواند چیزی در حدود 500000000000 (پانصد میلیارد) از آن ها را در خود جای دهد، که این از مجموع ثانیه های تشکیل دهنده نیم میلیون سال اندکی بیشتر است. سخن آخر این که پروتون ها، ذراتی بی نهایت میکروسکوپی هستند.
تکینگی در پیرامون خود هیچ «اطرافی» ندارد. هیچ فضایی برای اشغال شدن توسط تکینگی و هیچ مکانی برای قرار گرفتن تکینگی در آن وجود ندارد.


حال اگر می توانید (که البته نمی توانید) تصور کنید یکی از این پروتون ها را تا یک میلیاردیوم اندازه اش کوچکتر کرده و در فضایی بس کوچک قرار داده اید که پروتون در مقایسه با آن به صورت ذره ای بس بزرگ به نظر می رسد. حال بیایید ماده ای معادل یک اونس را در درون آن فضای کوچک کوچک بگنجانید. عالی است اکنون برای ساختن یک کائنات آماده شده اید.
[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]
البته من فرض می کنم که شما در نظر دارید یک کائنات گسترش یابنده بسازید. اما اگر ترجیح دهید کائناتی کهنه تر و دارای ابعادی مشخص از نوع [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید] بسازید به مواد اضافی نیاز پیدا خواهید کرد. به عبارت دقیق تر مجبور خواهید شد هر آنچه را که به دست تان می رسد _ هر ذره ریز و درشت مادی در حد فاصل از اینجا تا مرزهای آفرینش _ را گردآوری کنید و در درون فضای چنان بی نهایت خرد و فشرده ای بگنجانید که اصلا بُعدی ندارد. این چنین خصوصیتی،[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید] نامیده می شود.
در هر حال، خودتان را برای یک انفجار بزرگ آماده کنید. طبیعی است که برای مشاهده این منظره دلتان می خواهد عقب تر بروید و خودتان را به نقطه ای امن برسانید. متاسفانه جایی برای عقب تر رفتن نیست زیرا در خارج از تکینگی، هیچ جایی وجود ندارد. وقتی کائنات دست اندر کار گسترش خود می شود، طوری گسترش نمی یابد که خلا یا فضای خالی بزرگتری را پر کند. تنها فضایی که وجو دارد همان فضایی است که کائنات به هنگام گسترش خود ایجاد می کند. مجسم کردن تکینگی به صورت نقطه ای باردار که از خلایی تاریک و بی مرز آویخته است کاری طبیعی به نظر می رسد ولی خطاست. هیچ اثری از فضا یا تاریکی نیست. تکینگی در پیرامون خود هیچ «اطرافی» ندارد. هیچ فضایی برای اشغال شدن توسط تکینگی و هیچ مکانی برای قرار گرفتن تکینگی در آن وجود ندارد. حتی نمی توان پرسید تکینگی از چه زمانی وجود داشته است. البته برخی تصور می کنند ناگهان پدیدار شده است و برخی معتقدند از ازل وجود داشته و به انتظار لحظه مناسب بوده است.
و بدین ترتیب مقدمات کائنات ما برای از هیچ آغاز شدن مهیاست.