تقدیـــر

[BAHRAM3]

دستان من و باز و دستان تو تردید ...// //آهنگ من خاموش ، آهنگ تو تقدیر * ...// //چشمان من باز و چشمان تو خوابید ...// //لب های من بسته ، لب های تو خندید ... // //من و تو مهمان خانه باد کولی ...// * : پیدات کنم حتی اگه پروازمو پرپر کنی// //محکم بگیرم دستتو احساسمو باور کنی ...// محمد رضا وحیدی

[BAHRAM3]

من در آن وادی سیال خیال روی تو// //همچنان زنده ترین حنجره ام// //من همان یکه سوار بی غبار// //در پی نشانی گمشدنم// //من همان ظلمت گیسوی توام// //در پریشانی باد و یاد و خاطره// //در همان سیل دمادم غروب بی انتها// //یا بسان یک نسیم وصل از کوی تو در پنجره// //تو همان لحظه خوب ماندنی// //پر شدی از یک بغل پروانگی// //من همان ساعت تلخ رفتنم// //پر شدم از یک بغل دیوانگی ، درماندگی// //تو همان ســـــتاره ی یاغـــی من// //تـــو همان،خاطــره ی باقـــی من // //تو همان لحظه ی بی هوس در سراسیمگی خلوت من// //تو همان ققنوس به پاخاسته از آنش عشق تو و من// //تو همان ساده ترین مسافر،دور ار وطن مانده در اندوه غرییانه من...// //و من آن محتاجترین به هزار و یک شب چشمان تو// //و من آن کولی ترین رهگذر پس کوچه های یازوان گرم تو// //و من آن دلمرده ی همدستی دستان تو،خیرگی چشمان تو...// محمد رضا وحیدی