غزلی از باباطاهر

[BAHRAM3]

دلا در عشـق تــــــــو صد دفتــــرستـم

که صد دفتــــــــــــر ز کونین ازبرستـم

منــــــــــــــــم آن بلبـل گل ناشکفته

که آذر در ته خـــــــاکستــــــرستـم

دلـــــم ســوجـه ز غصـه ور بریجـه

جفــای دوست را خواهان ترستم

مو آن عـــودم میــان آتشستــان

که این نه آسمانـها مجمـرستم

شداز نیل غم و ماتم دلم خون

بچهره خوشتـر از نیلوفرستم

درین آلاله در کویش چو گلخن

بداغ دل چو سـوزان اخگرستم

نه زورستم که با دشمن ستیزم

نه بهر دوستـــان سیـم و زرستم

ز دوران گر چه پر بی جـام عیشم

ولی بی دوست خونین ساغرستم

چـرم دایـــم درین مرز و درین کشت

که مـــرغ خـــوگــر بــاغ و بــرستـم

منـــم طاهر که از عشــق نکویان

دلی لبریـــز خـون اندر برستـم

[BAHRAM3]

بتا تا زار چون تو دلبرستم


بتن عود و بسینه مجمرستم


اگر جز مهر تو اندر دلم بی


به هفتاد و دو ملت کافرستم


اگر روزی دو صد بارت بوینم

همی مشتاق بار دیگرستم


فراق لاله رویان سوته دیلم

وز ایشان در رگ جان نشترستم


منم آن شاخه بر نخل محبت

که حسرت سایه و محنت برستم


نه کار آخرت کردم نه دنیا

یکی بی سایه نخل بی‌برستم


نه خور نه خواب بیتو گویی

به پیکر هر سر مو خنجرستم


جدا از تو به حور و خلد و طوبی

اگر خورسند گردم کافرستم


چو شمعم گر سراندازند صدبار

فروزنده‌تر و روشن ترستم


مرا از آتش دوزخ چه غم بی

که دوزخ جزوی از خاکسترستم


سمندر وش میان آتش هجر

پریشان مرغ بی‌بال و پرستم


درین دیرم چنان مظلوم و مغموم

چو طفل بی پدر بی مادرستم


نمی‌گیرد کسم هرگز به چیزی

درین عالم ز هر کس کمترستم


بیک ناله بسوجم هر دو عالم


که از سوز جگر خنیاگرستم


ببالینم همه الماس سوده

همه خار و خسک در بسترستم


مثال کافرم در مومنستان

چو مؤمن در میان کافرستم


همه سوجم همه سوجم همه سوج

بگرمی چون فروزان اخگرستم


رخ تو آفتاب و مو چو حربا

و یا پژمان گل نیلوفرستم


بملک عشق روح بی‌نشانم

بشهر دل یکی صورت پرستم


رخش تا کرده در دل جلوه از مهر

بخوبی آفتاب خاورستم


بمیر ای دل که آسایش بیابی

که مو تا جان ندادم وانرستم


من از روز ازل طاهر بزادم

ازین رو نام بابا طاهرستم

[BAHRAM3]

من آن مسکین تذروبی پرستم


من آن سوزنده شمع بی‌سرستم




نه کار آخرت کردم نه دنیا

یکی خشکیده نخل بی‌برستم

[BAHRAM3]

بروی دلبری گر مایلستم


مکن منعـم گرفتار دلستم




خدا را ساربان آهسته میـران


که من وامانده ی این قافلستم

[BAHRAM3]

به عشقت ای دلارا نگروستم


نوید وصل تــو تا نشنوستم




بدل تخم وفایت کشتم آخر

بجـز اندوه و خـواری ندروستم

[BAHRAM3]

بشو یاد تو ای مه پاره هستم


بروز از درد و غم بیچاره هستم



تو داری در مقـــــام خـود قراری


مویم که در جهان آواره هستم

[raha88]

.....

[BAHRAM3]

مو آن محنت کش حسرت نصیبم


که در هر ملک و هر شهری غریبم



نه بو روزی که آیی بر ســـر من


بـوینی مــــرده از هجـــــرحبیبــــــم

[BAHRAM3]

دو زلفانت گرم تار ربابم


چه میخواهی ازین حال خرابم



ته که با مو سر یاری نداری

چرا هر نیمه شو آیی بخـــوابم

[BAHRAM3]

غمم غم بی و همراز دلم غم


غمم همصحبت و همراز و همدم



غمت مهله که مو تنها نشینم

مریزا بارک الله مرحبــا غـم