دلنوشته هایی از جنس من im@n

[IM@N]

سلام دوستان از این به بعد اینجا دلنوشته هام و میزارم اما چند نکته رو می خواستم بگم :

1.خواهشن تو این تایپک پست ندین میخوام فقط دلنوشته هام باشه
2.اگه خدایی پستی رو خوندید و ازش خوشتون اومد تشکر کنید...
3.دوس ندام کسی با خوندن این نوشته ها غمگین بشه...
4.همتون و دوس دارم

[IM@N]

دلنوشته 1

چی شد که سیگاری شدی؟
یه شب بارون میومد٬ خیلی تنها بودم...
چی شد که ترک کردی؟
یه شب بارون میومد٬ دیگه تنها نبودم...
چی شد الکلی شدی و سیگارو دوباره شروع کردی؟
...یه شب بارون میومد٬ دوباره تنها شدم..
چی شد اوردنت اینجا بستریت کردن؟
یه شب بارون میومد٬ خیلی تنها بودم...
تو خیابون دیدمش٬ اون دیگه تنها نبود

[IM@N]

دلنوشته 2
نام اثر : به جز من
ایمان حالا که رفته دیگه ولش کن /بزار با اون غریبه باشه دلش خوش
میدونم که رفت و اصلا اشکات و ندید/توام نشین و فکر نکن هی به روزای غدیم
به روزای خوش، به امید به اون رسیدن/دیدی گفتم که اینا چه زود تموم میشن
و اون میره و تو تنها میمونی/اون میره و تو تنها میخونی
از غمای کوچیکی که واسه تو بزرگن/یه روزی همه تنهات میزارن به جز من

به جز من . . .

[IM@N]

دلنوشته 3

هه بعد 1 سال اومدی!دیر نیست ؟! من 1سال تنها بودم تو تاریکی . عشقم مواظب باش پات به اون سنگ گیر نکنه .... اینجا سنگاش بالا پایین داره....بعضیاشم لیزه ....اما یه نقطه مشترک دارن همشون با دله تو اونم اینکه همشون سنگن درست مثل دله سنگت...................دیر اومدی دیگه دلم نمیخواد ببینمت..گلاییم که آوردی بزار بالای قبرم و برو . . .

شاعر میگه
چرا رفتی تا تنهایی نصیب من شه // تنهایی موندگاره نه مثل یه نسیم رد شه
تنهایی اصلا واسه من مثل یه نمک رو زخمه // دلم تنگ شده واسه نمک اون اخمت
چرا رفتیو منو عاشق و حیرون کردی // دلم به تو خوش بود که اونم هی خون کردی
تو با من نخواستی ادامه بدی به یه زندگی // حالا منو ول کردی رفتی پی زندگیت
تا بهت زنگ میزدم میگفتی پشت فرمونی // ولی میدونستم با پسرِ خوش و خندونی
حاضر بودم بشنوم من حتی یه فحش معمولی // آخه نامرد ما تو روزای خوش هم بودیم
اینهمه قَسَمت دادم که بهم یه سری بزنی// حالا که من مردم سرتو میزنی به زمین
اینقدر صدام میزنی ولی به گوش نمیاد // چون که ایمان مٌرد تا ابد به هوش نمیاد

اثر : تنهایی
صاحب: سعید کرمانی و مهدی ساعی

[IM@N]

دلنوشته 4


چقدر سخته وقتی همه سراغ کسی رو ازت میگیرن که فقط تو میدونی دیگه نیست سخت تر از این وقتیه که مجبوری لبخندی بزنی و بگی ... خوبه
صدای باران زیباترین ترانه خداست

که طنینش زندگی را برای ما تکرار می کند؛

نکند فقط به گل آلودگی کفشهایمان بیندیشیم . . .

[IM@N]

دلنوشته 5

با درک ایـــــــــنــ ــکــ ه خــ یلـــی از عجــایــبــــ روزگـــار
در اخـ ــتــ ـیـ ــارتـــ ــــ هـ ــســ ــتــ ـن
مـــــــی تـــــونـی((جنگل ))دنـــیـــ ا رو

به گــلـــخــونـــ ه مـــورد عـــلـــاقــه ات
تـــــبــــدیـــــل کــــنــــی.

[IM@N]

دلنوشته 6

وانمود کن که خبری خوشحال کننده

که زندگیت رو دگرگون می کنه،
همین حالا تلفنی شنیدی!
وقتی گوشی رو زمین می گذاری،
دست هات رو از خوشحالی بالا می بری
و با مشت هایی گره کرده به هوا می پری،
انگار که با تشویق طرفدارهات از خط پایان گذشتی
و اول شدی.
صورتت رو از فرط خوشحالی تو دست هات می گیری،
اما از شدت شتدی تحمل نداری
و در حالی که سرت رو با ناباوری تکون می دی
دوباره به هوا می پری.
می خندی ،اشک می ریزی و تو پوستت نمی گنجی.

آره !زندگی فوق العاده است ،سپاس گذار باش....

اگه کسی در حال انجام این کارها ببیندت و تعجب کنه،
کافیه بهش بگی یه غیبگو همین چند لحظه پیش
تلفنی باهات صحبت کرد
و خبری خوشحال کننده بهت داد.
اون هم خیلی راحت چیزهایی رو که دیده ،فراموش می کنه!
راستی بگو ببینم دوست داری چــه احــ ســـ اســــ ی داشته باشی؟

کـــافـــیـه اون رو بــه مــــن نــــشـــون بـــــدی تــــا هـــمــــه چـــیـــز رو
هرچند باور نکردنی،

طوری تغییر بدم که دوباره و دوباره و
دوباره همین احساس رو داشته باشی

[IM@N]

دلنوشته 7

خدا این چه رسمشه .....

خیلی وقتا نمی فهمم که چرا ما با هم دیگه دوست می شیم
نمی دونم که چرا با هم حرف می زنیم
به هم قول می دیم، عهد می بندیم،عاشق می شیم
بعد به خودمون می گیم:
وای دنیا الان دیگه بهترین روزهاش رو داره بهم نشون می ده
بعد کم کم به هم دلبسته می شیم
دیگه تنهایی ممکن نیست
این حرفی که هر روز توی آینه به خودمون می زنیم
وای چقدر خوشبختم
نمی فهمیم که روزهاو شبامون چطوری داره می گذره
کلی آدم توی دنیا پیدا می شه و بهمون حسادت می کنه
ما هم کلی پز می دیم
آخ که چقدر احساس غرور می کنیم
دیگه زیاد به آدمهای اطرافمون توجهی نمی کنیم
بعد واسه همدیگه هر کاری می کنیم
برای اینکه نشون بدیم عاشقیم به هر دری می زنیم
اوضاع بر وفق مراد
نمی فهمم، یعنی هر چی فکر می کنم که چرا آدمها می تونن این همه عوض بشن نمی فهمم
من عوض می شم
تو عوض می شی
خواسته هامون تغییر می کنه
دیگه احساس می کنیم به درد هم نمی خوریم
اولش سر هر چیزی جر و بحث می کنیم
بعدی اوضاع رو به هم می زنیم و چند روز قهر می کنیم
یواش یواش قهرامون طولانی می شه و هیچ کس ناز هیچ کسی رو نمی کشه
وای چقدر دلتنگی درد داره
دلمون برای هم تنگ می شه اما به روی خودمون نمی آریم
فکر می کنیم اگه حرف بزنیم نصف دنیا کم می شه
واسه هم تب می کنیم اما به هم دروغ می گیم که سرما خوردیم
بی قراری می کنیم ، بهونه می گیریم
اما فکر می کنیم اولشه ، بعد به خودمون می گیم :
نگران نباش همه چیز درست می شه
بعد دیگه از دست خودمون هم خسته می شیم و به خودمون می گیم:
بس کن لعنتی، چی از جونم میخوای
تصمیم می گیریم از هم جدا بشیم
مهم نیست چقدر خاطره داشتیم
مهم نیست که یه روزی عاشق هم بودیم
مهم نیست واسه هم نفس بودیم
دیگه هیچ چیزی از با هم بودنمون مهم نیست
آره مهم نیست کی تصمیم می گیره که جدا بشه
تو باید بسوزی و بسازی
چون خودت خواستی
چون جرمت عاشقی و صادقی
چون گناهت متعهد بودن به عهدته
بعد مجرم می شی
سزای جرمت هم اینه که فراموش کنی
همه می گن ول کن بابا
اون نبود خوب یکی دیگه
اما هیچ کسی توی دله کسی دیگه ای نیست
اینا همه جزوه هایی که به دیگری می دیم
و گر نه در مورد خودمون که باشه تجدید می یاریم
بعد برای اینکه به هم نشون بدیم که دیگه مهم نیست وما به شرایطمون عادت کردیم
اگه بر حسب اتفاق همدیگه رو دیدیم یا حرف زدیم
سرد سرد می شیم
انگار که هیچ وقت همدیگه رو نمی شناختیم
اما مگه ممکنه ....
بعد شروع می کنیم به گم و گور کردن خاطراتمون
اما......
همه چیز از یاد آدم می ره مگه یادش که همیشه یادشه
دلت می گیره و مدام بغض می کنی و اشک می ریزی
بی تاب می شی، کم می یاری
موقع با هم بودن یادت نمی یومد که کی روز می شه، کی شب می شه
اما وقتی جدا می شی، حساب دقیقه های جداییتون رو هم داری
هر روز می شماری 1، 2، 3، .....
بعد باورت نمی شه که چند ماه شده، انگار همین دیروز بود
بعد واسه بقیه می شی مادربزرگ
همه رو نصیحت می کنی که صادق نباشن
رو راست نباشن، همه چیزشون رو به پای کس دیگه ای نزارن
از تنهایی و کوله بار غصه ای که هیچ کس درک نمی کنه
ناخودآگاه می ری سراغ یکی دیگه .
خدا این چه رسمشه .....

[IM@N]

دلنوشته 8

دنیا بیستون است، اما فرهاد ندارد

دنیا بیستون است اما فرهاد ندارد، و آن تیشه هزار سال است که در شکاف کوه افتاده است.
مردم می آیند و می روند اما کسی سراغ آن تیشه را نمی گیرد. دیگر کسی نقشی بر این سینه سخت و ستبر نمی زند.دنیا بیستون است و روی هر ستون ، عفریت فرهاد کش نشسته است.هر روز پایین می آید و در گوش ات نجوا می کند که شیرین دوستت ندارد. و جهان تلخ می شود.
تو اما باور نکن. عفریت فرهاد کش دروغ می گوید. زیرا که تا عشق هست ، شیرین هست.

عشق اما گاهی سخت می شود ، آنقدر سخت که تنها تیشه از پس آن بر می آید.
روی این بیستون ناساز و ناهموار گاهی تنها با تیشه می توان ردی از عشق گذاشت ، و گرنه هیچ کس باور نمی کند که این بیستون فرهادی داشت.

ما فرهادیم و دیگران به ما می خندد. ما فرهادیم و می خواهیم بر صخره های این دنیا ، جویی از شیر و جویی از عسل بکشیم ؛ از ملکوت تا مغاک. عشق ، شیر و عشق ، شکر؛ عشق ، قند و عشق، عسل . شیر و شکر قند و عسل عشق ، نه در دست شیرین که در دستان خسرو است.
خسرو ما اما خداوند است.
ما به عشق این خسرو است که در بیستون دنیا مانده ایم.
ما به عشق این خسرو است که تیشه به ریشه هر چه سنگ و صخره می زنیم.
ما به عشق این خسرو ...
و گرنه شیرین بهانه است.

ما می رقصیم و بیستون می رقصد.
ما می خندیم و بیستون می خندد. بگذار دیگران هم به ما بخندند آنها که نمی دانند خسرو ما چقدر شیرین است !

عرفان نظر آهاری

[IM@N]

در سرزمین من زنی از جنس آه نیست
این یک حقیقت است که در برکه ماه نیست

این یک حقیقت است که در هفت شهر عشق
دیگر دلی برای سفر رو به راه نیست

راندند مردم از دل پر کینه، عشق را
گفتند: جای مست در این خانقاه نیست
دنیا بدون عشق، چه دنیای مضحکی‌ست
شطرنج، مسخره‌ست زمانی که شاه نیست
زن یک پرنده است که در عصر احتمال
گاهی میان پنجره‌ها هست و گاه نیست

افسرده می‌شوی اگر ای دوست، حس کنی
جز میله های سرد قفس تکیه‌گاه نیست

در عشق آن که یکسره دل باخت، بُرده است
در این قمار، صحبتی از اشتباه نیست

فردا که گسترند، ترازوی داد را،
آن‌جا که کوه بیشتر از پر کاه نیست،
سوادبه روسپید و سیاووش روسفید
در رستخیز عشق، کسی روسیاه نیست
علیرضا بدیع